Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 1 / 2022

Αυτό σκεφτόμουν να το γράψω στο Twitter, αλλά επειδή είναι περιορισμένος ο αριθμός των λέξεων που μπορείς εκεί να χρησιμοποιήσεις αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ (link για το tweet).

Δείτε αυτό το περιστατικό: https://www.e-radio.gr/post/184878/patra-antiemvoliastria-katagrafi-tin-episkepsi-sto-giatro-piga-se-mia-patsavoyra-video. (Δεν βάζω κανονικό link γιατί δεν θέλω να τους δίνω περισσότερη δύναμη· κάντε copy/paste στο browser αν θέλετε.)

Παρουσιάζει μια «αντιεμβολιάστρια» που μοιάζει... ακραία, ίσως και έξαλλη, θα λέγαμε. Δημιουργεί αμέσως αρνητική εντύπωση στους περισσότερους, υποθέτω. Αλλά σε κάνει – αν είσαι έξυπνος – και να υποπτεύεσαι μήπως το βίντεο είναι στημένο, εσκεμμένα για να δυσφημίσει τους «αντιεμβολιαστές» (όπως αρέσκονται να λένε τα μισθωμένα ΜΜΕ όσους αντιδρούν αρνητικά σ’αυτά τα σκευάσματα που κάποιοι προσπαθούν με ξεκάθαρα αντιδημοκρατικούς, φασιστικούς τρόπους να επιβάλλουν στους πάντες). Αλλά, ακόμα κι αν το βίντεο δεν είναι στημένο, ακόμα κι αν όντως αυτή τυχαίνει να είναι μια ακραία, έξαλλη, «τρελή» «αντιεμβολιάστρια», το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: Γιατί το συγκεκριμένο μέσο αποφάσισε να παρουσιάσει αυτή την περίπτωση και όχι κάποια άλλη;

Γιατί, για παράδειγμα, δεν παρουσίασε μια περίπτωση σαν αυτήν;

Και δεν είναι και τόσο σπάνιες τέτοιες περιπτώσεις, απ’ό,τι έχω καταλάβει. Καθόλου σπάνιες δεν είναι. Κάποιοι φέρονται ρατσιστικά σε ανεμβολίαστους συμπολίτες μας. Σε ανεμβολίαστους ανθρώπους παγκοσμίως.

Και καθόμαστε και το ανεχόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα!

Βλέπεις, όμως, τα μεγάλα ΜΜΕ να τα παρουσιάζουν αυτά; Βλέπεις να λένε ότι είναι αντισυνταγματικό, αντιδημοκρατικό, φασιστικό, εναντίον του κώδικα της Νυρεμβέργης, εναντίον των αποφάσεων της ΕΕ να εμβολιάζεις καταναγκαστικά τον κόσμο;

Τα λένε αυτά;

Όχι.

Μία είναι η σιχαμερή, φασιστική τους ατζέντα: Να χώσεις το αμφιβόλου ποιότητας σκεύασμα της Μεγάλης Φάρμας μέσα σου. Είτε θέλεις είτε όχι. Είτε νομίζεις ότι σου χρειάζεται είτε όχι.

Για αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να υπάρξει κανένα έλεος. Είναι κατάπτυστοι.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)